Υπάρχουν ιστορίες από τα παλιά που δεν είναι απλώς αναμνήσεις. Είναι μικρά κομμάτια της ψυχής ενός τόπου. Ιστορίες που δείχνουν πώς ζούσαν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονταν και κυρίως πώς άνοιγαν το σπίτι και την καρδιά τους σε έναν ξένο.
Μια τέτοια ιστορία διηγήθηκε πριν πολλά χρόνια ο Λεχοβίτης Επαμεινώνδας Παπαδόπουλος που σήμερα δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Ένα περιστατικό που συνέβη στο Λέχοβο το καλοκαίρι του 1958 και που αποκαλύπτει με τον πιο όμορφο τρόπο τι σημαίνει πραγματικά Λεχοβίτικη φιλοξενία.
« ΛΕΧΟΒΟ, 1958
Ήταν μια ζεστή μέρα του Αυγούστου όταν ένας νεαρός Γάλλος φοιτητής, περπατώντας και κάνοντας ωτοστόπ, έφτασε με κάποιο φορτηγό.
Κάθισε στο ΚΑΦΕΖΥΘΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ του Παντελή Γεωργία
( Πρώην Βαγγέλη Μισιρλή) για να ξεκουραστεί και να φάει.
Αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε να συνεννοηθεί αφού κανείς δεν ήξερε Γαλλικά αλλά ούτε άλλη γλώσσα.
Ο Παντελής τότε έστειλε ένα παιδί στο σπίτι της πεθεράς μου, απέναντι, όπου έμενα, να μου πει ότι χρειάζονταν την βοήθειά μου.
Ο νεαρός τουρίστας ήξερε Αγγλικά και χάρηκε που επί τέλους βρήκε κάποιον για να μιλήσει.
Ήθελε να φάει κάτι όχι ακριβό επειδή δεν είχε πολλά λεφτά μαζί του.
Ο Παντελής είχε μαγειρέψει λαγό στιφάδο για τον εαυτό του εκείνη την ημέρα, και έφερε ένα πιάτο στον Γάλλο μαζί με ένα ποτήρι κρασί.
Ο νεαρός ξαφνιάστηκε και ρώτησε ανήσυχος πόσο έκανε αυτό το φαγητό. Η απάντηση ήταν
“ πες του ότι είναι δώρο απο το μαγαζί”.
Η έκπληξη του φιλοξενούμενου ήταν απερίγραπτη…….
Ο επισκέπτης μας κρατούσε ένα βιβλίο (ταξιδιωτικό οδηγό ) και μελετώντας το μου είπε ότι ήθελε να πάει στα Γιάννινα, ροτόντας εάν υπήρχε λεωφορείο προς τα εκεί.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει συγκοινωνία, και ένα μόνο λεωφορείο περνούσε από εδω κάθε εβδομάδα, του είπα.
Ανήσυχος, ρώτησε εάν υπήρχε κανένα φτηνό ξενοδοχείο για να περάσει τη νύχτα.
Τον καθυσήχασα λέγοντας του να μην ανησυχεί. Θα τον βολέυαμε κάπου. Και ζητώντας συγνώμη, σηκώθηκα. “ Θα επιστρέψω σε λίγο”, του λέω.
Πήγα στην πεθερά μου να ρωτήσω αν θα μπορούσαμε να τον φιλοξενήσουμε. Αν και το σπίτι ήταν πολύ μικρό, μου είπε ότι θα τον έβαζε να κοιμηθεί στο ντιβάνι που ήταν στο πρόχειρο δωμάτιο.
Επιστρέφοντας, πήρα τον επισκέπτη μας σπίτι. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη …..
Πριν πέσει για ύπνο θέλησε να πλύνει τα πόδια του και η Κυραφωτεινή τον έφερε μια λεκάνη με χλιαρό νερό.
Η έκπληξή του ήταν τρομερά μεγάλη όταν η Φώτω του έβγαλε τα παπούτσια και τις κάλτσες και του έπλυνε τα πόδια όπως ο Χριστός τους μαθητές του. Ο κατάπληκτος Γάλλος είχε χάσει τη φωνή του…….
ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΚΥΡΑ-ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΙ Η ΛΕΧΟΒΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ.!!!!!!!!!»
![]() |
.png)



